|
دشتهاي آلوده ست در لجنزار گل لاله نخواهد روئيد
در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟ فكر نان بايد كرد و هوايي كه در آن نفسي تازه كنيم
گل گندم خوب است گل خوبي زيباست اي دريغا كه همه مزرعه دلها را علف كين پوشانده ست
هيچكس فكر نكرد كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست و همه مردم شهر بانگ برداشته اند كه چرا سيمان نيست و كسي فكر نكرد كه چرا ايمان نيست
و زماني شده است كه به غير از انسان هيچ چيز ارزان نيست . + نوشته شده توسط الهه در 86/08/19 و ساعت
16:40 |
خیلی سخته خیلی خیلی زیاد    
زندگی را میگم دیگه زندگی خیلی سخته .مخصوصا اگه سر دو راهی مونده باشی و ندونی کدوم یکیش را انتخاب کنی. از اون سختر اینکه بفهمی داری با کسی زندگی میکنی که باهات رو راست نیست زندگی چیزی نیست که سر طاقچه عادت از یاد من و تو برود. + نوشته شده توسط الهه در 86/08/10 و ساعت
12:2 |
تو هم، همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ! تو بي برگي و منهم چون تو بي برگم چو مي پيچد ميان شاخه هايت هوي هوي باد ـ بگوشم از درختان هاي هاي گريه مي آيد مرا هم گريه ميبايد ـ مرا هم گريه ميشايد كلاغي چون ميان شاخه هاي خشك تو فرياد بردارد بخود گويم كلاغك در عزاي باغ عريان تعزيت خوان است و در سوك بزرگ باغ، گريان است *** بهنگام غروب تلخ و دلگيرت ـ كه انگشتان خشك نارون را دختر خورشيد ميبوسد و باغ زرد را بدرود ميگويد ـ دود در خاطرم يادي سيه چون دود ـ بياد آرم كه: با « مادر » مرا وقتي وداع جاوداني بود و همراه نگاه ما ـ غمين اشك جدائي بود و رنج بوسه بدرود . *** تو هم، همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ! دل هر گلبنت از سبزه و گلها تهي مانده ـ و دست بينواي شاخه هايت خالي از برگ است تنت در پنجه مرگ است مرا هم برگ و باري نيست ز هر عشقي تهي ماندم نگاهم در نگاه گرم ياري نيست. *** تو از اين باد پائيزي دلت سرد است ـ و طفل برگها را پيش چشمت تير باران ميكند پائيز كه از هر سو چو پولكهاي زرد از شاخه ميريزند تو ميماني و عرياني ـ تو ميماني و حيراني . *** الا اي باغ پائيزي دل منهم دلي سرد است و طفل برگهاي آرزويم را دست نااميدي تير باران ميكند پائيز ولي پائيز من پائيز اندوه است ـ دلم لبريز اندوه است . چنان زرينه پولكهاي تو كز جنبش هر باد ميبارد ـ مرا برگ نشاط از شاخه ميريزد نگاه جانپناهي نيست ـ كه از لبهاي من لبخند پيروزي بر انگيزد *** خطا گفتم، خطا گفتم تو كي همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ؟! ترا در پي بهاري هست ـ اميد برگ و باري هست همين فردا ـ رخت را مادر ابر بهاري گرم ميشويد ـ نسيم باد نوروزي ـ تنت را در حرير ياس مي پيچد ـ بهارين آفتاب ناز فروردين ـ بر اندامت لباس برگ ميپوشد ـ هنرور زرگر ارديبهشت از نو ـ بر انگشت درختانت نگين غنچه ميكارد ـ و پروانه، مي شبنم ز جام لاله مينوشد ـ دوباره گل بهر سو ميزند لبخند ـ و دست باغبان گلبوته ها را ميدهد پيوند . در اين هنگامه ها ابري بشوق اين زناشودي ـ به بزم گل، تگرگ ريز، جاي نقل ميپاشد ـ و ابري سكه باران به بزم باغ ميريزد درختان جشن مي گيرند ز رنگارنگ گلها ميشود بزمت چراغاني وزين شادي لبان غنچه ها در خنده ميآيد بهاري پشت سر داري ـ تو را دل شادمان بايد *** الا اي باغ پائيزي ! غمت عزم سفر دارد همين فردا دلت شاد است ـ ز رنج بهمن و اسفند آزاد است تو را در پي بهاري هست اميد برگ و باري هست ولي در من بهاري نيست اميد برگ و باري نيست . *** تو را گر آفتاب بخت نوروزي لباس برگ ميپوشد مرا هرگز اميد آفتابي نيست دلم سرد است و در جان التهابي نيست تو را گر شادمانه ميكند باران فروردين ـ مرا باران بغير از ديده تر نيست . تو را گر مادر ابر بهاري هست ـ مرا نقشي ز مادر نيست . *** تو كي همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ؟! تو بزمت ميشود از تابش گلها چراغاني ولي در كلبه تاريك جان من ـ نشان از كور سوئي نيست نسيم آرزوئي نيست گل خوش رنگ و بوئي نيست اگر در خاطرم ابريست ابر گريه تلخست ـ كه گلهاي غمم را آبياري ميكن شبها اگر بر چهره ام لبخند مي بيني مرا لبخند انده است بر لبها تو كي همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ؟ + نوشته شده توسط الهه در 86/07/15 و ساعت
16:25 |
آی انسان!
اي سوار سركش مغرور! اي شتابان رهرو گمراه! اي بغفلت مانده ي خود خواه! هان..!عنان بركش سمند باد پايت را نيك بنگر گوشه اي از بيكران ملك خدايت را لحظه اي با چشم بينش كهكشان ها را تماشا كن چشم سر بربند- چشم دل بگشاي روشنان بيشمار آسمان ها را تماشا كن هر چه بالاتر پري اين آسمان را انتهايي نيست بيكران آفرينش رابجز جان آفرين فرمانروايي نيست جاده هاي كهكشان تابي نشان جزرد پايي نيست زير سقف آفرينش- صد هزاران جرم رخشان است كز چشم تو پنهان است اينهمه نقش عجب را نقشبندي هست بيمانند كوردل آنكس كه پندارد خدايي نيست آي... انسان! اي سوار سركش مغرور! گر بزير پا در آري «ماه» و «مريخ» و «ثريا» را كي توان با جسم خاكي رفت تا عرش خداوندي؟ بارگاه حقتعالا را بجز يكتا پرستي رهنمايي نيست *** هر ستاره در دل شب ميزند فرياد: اين جهان آفرينش را خدايي هست در پس اين قدرت بي انتها قدرت نمايي هست بال خاكي بشكن و بال خدايي ساز كن اي رهرو گمراه تا به پيمايي فضاي بيكران كبريايي را ديو شهوت را بكش،پاي هوس بربند بنده شو اي سركش خودخواه تا بمرغ جان تو بخشند پرواز خدايي را خويش را گر نيك بشناسي- ميزني بر كهكشانها خيمه گاه پادشايي را *** آي... انسان! اينكه پنداري به اقبال طلا جاويد خواهي ماند گوش دل بر خاك نه تا بشنوي فرياد قارون را آن نگونبختي كه پردكرد از طلا صحرا وهامون را اينك اينك ميزند فرياد: جاي زر،صندوق چشمم خانه مار است سينه ام از خاك گورستان گرانبار است *** اي بغفلت مانده ي خودخواه! آيد آنروزي كه بيني بار و برگت نيست چاره جز تسليم در چنگال مرگت نيست آن زمان فرياد برداري: كاين طلاها غارتي از رنگ زرد دردمندانست اينهمه ياقوت آتش رنگ- آيتي از خون دلهاي پريشانست توده ي سيمين مرواريد- يادگار صد هزاران چشم گريانست *** آي... انسان! اي طلاها را خدا خوانده! اي بزر دلبسته،وز راه خدا مانده!- روزگاري ميرسد كز خاك بر خيزي از ره درماندگي خاك قيامت را بسر ريزي تا كه چشمت بر عذاب جاودان افتد- چون گراز زخم خورده،مضطرب هر سوي بگريزي *** بنگري چون پيش چشمت راست،صحراي قيامت را- بركشي از بيم كيفر،تلخ فرياد ندامت را: كاي خدا راه رهايي كو؟ از چنين سوزنده آتش ها- سايبان از رحمت و لطف خدايي كو؟ ناگهان آيد سروش از غيب: اي سيه روز سيه كردار! زرپرستان و ستمكاران بد آئين وبدخو را- دربساط عدل ما آسوده جاني نيست كيفر غولان مردم خوار- جز عذاب جاوداني نيست. آي... انسان! اي بسا شب مست خفتي در كنار كيسه هاي زر ليك دانستي ندانم يا ندانستي- سفره ي همسايه ي بيمار،بي نان بود جاي نان در پيش چشم كودكاني خرد- ناله بود و دردبودو چشم گريان بود *** آي... انسان! سركشي بس كن عقربكهايزمان در صد هزاران سال بر شمرده تك نفسهاي بسي فرعون و قارون را چشم ماه و ديده ي خورشيد- ديده بيرون از شماره،بازي گردنده گردون را *** ميبرد شط زمان مارا مهلت ديدار بيش از پنجروزي نيست دل منه بر شوكت دنيا اين عروس دلربا غير از عجوزي نيست اين طلايي را كه تو معبود ميخواني- جز بلاي خانه سوزي نيست *** روزو شب شط زمان جاريست آنچه ميماند از اين شط خروشان نيك كرداريست خاطري را شاد بايد كرد جاي سيم و زر دلي بايد بدست آورد آزمندي ها زبيماريست زر پرستي آتش اندوزيست رستگاري در سبكباريست
+ نوشته شده توسط الهه در 86/07/14 و ساعت
7:50 |
پاییز ازمهرگان بيزارم و از نام پائيز از مهر دارم ديده اي از گريه لبريز در مهر بي مهر- هر برگ زردي كز درختي پير و رنجور - ميافتد و ميلغزد و بر خاك راهي مي نشيند- همراه آهي كز دلم سرميكشد تلخ- در خاطرم ياد سياهي مي نشيند. از باد پائيز- مي پيچدم در ياد، فرياد جدايي وز برگريزش ميدود در خاطر من- پژمردن آن عشق ديرين خدايي *** در ماه پائيز او بي خبر از حال من خاموش ميرفت- اما مرا در سينه فريادي نهان بود يك كاروان اندوه در راه سفر داشت- خود كاروانسالار پير كاروان بود. *** يك روز ابري،روز خاموش و غم انگيز او بود و من،اما مه او ... يكعمر،تلخي من بودم و او- اما نه من .... يك كوه،اندوه در پيش رو، كوه مصيبت دشت تا دشت- در پشت سر، درياي محنت،كوه تاكوه. او رفت خاموش- من ماندم و اشك- من ماندم و آه- من ماندم و فرياد جانكاه. آن نام جانداروي شيرين- وآن عشق جاويدان ديرين- تالحظه هاي مرگ پيوند- تا واپسين دم ميدود در ياد تلخم او را چه نامم؟ او را چه گويم؟ او نيمي از من بود و من نيمي از اويم آن بخت خفته- همزاد من، نيروي من، بال وپرم بود- + نوشته شده توسط الهه در 86/07/13 و ساعت
16:2 |
|
طراح قالب
|
